Verlaten

Het is muisstil

                                                ik hoor je stem

Je zetel en het kussentje,

de vorm van je frêle lichaam

in geboetseerd...

Het huis,

de stilte die anders klinkt,

Je leeslamp die niet verlicht...

Maar ik hoor je schuifelen

  je stem klinkt na op elke plek...

Weet je...

ik zie je in de keuken

daarnet zei je wat 

hoorde ik...

en alle kamers 

dragen 

onze eenzaamheid

ik hoor je zeggen

't is nu wel genoeg geweest

      en ik wil gaan...

  

                                                                  -----

...

 

...'n vlinderlicht gedichtje

dat fladdert in m'n hoofd

héél even ...

ik droom dat ik besta

waar....

 

Waarheid

een metafoor

voor waarheid

van waarheid.

We leven

met verhalen

in verhalen,

die vertellen

wat waar is

Lappendekens

van waarheden

waaronder

de waarheid

bedolven.

En achter de woorden

van de dichter;

waarheid.

Helder,

gepolijst

Waarheid

ligt begraven

onder tombes

van eindeloze

verhalen.

--

corontaine - in tijden van corona...

...en eindelijk wat stilte,

wat traagheid.

Stille straten, bestofte auto's

en grassprieten tussen de stenen.

Hier en daar een stem,

een kindervraag...

een beertje voor een raam.

...eindelijk wat rust

en traagheid.

De kabouter

in mijn tuintje, die toekijkt

vanuit het struikgewas.

Een merel scharrelt tussen lentebloemen

en jonge meesjes verlaten 't nest.

Eindelijk wat trage tijd

rustige stilte

en wat alleenzijn.

Vijf gierzwaluwen,

ze bevliegen het luchtruim

boven het bonsaiboompje.

-------

...

En iemand zei:

Er zal vrede zijn !

Als de laatste mens

verdwenen is.

----

'plop...'

'n druppel

valt

in de plas

waaruit hij

verdampt was.


---

..dee-tee...

twee ééntjes: één elfje

drie tweetjes: drie eendjes

één eentje en twéé elfjes...

één eentje en twee eendjes...

......

...sunset....

De zon,

toont haar mooiste kleurenwaaier,

als ze verdwenen is.

-

'Smile'

In de verre nevels,

van weten en zijn
daar leeft mijn meester;
daar waar tijd noch afstand zijn
Daar waar onver-taal-baar niet bestaat
en overal ligt uitgespreid
op kleurige markten vol regenbogen
en weemoedige zigeunertonen
daar tussen het geroezemoes
en slierten van vloeibare muziek
daar zit mijn meester,
op een kleurig tapijtje
naar me te glimlachen
en fluistert:
“al wat je zegt
is teveel...”
----

'Kameleon'...

Op 'n dag hing de kameleon, zoals gewoonlijk op warme dagen, te zonnen aan de grijze muur op het zuiden. Plots dacht hij opgemerkt te hebben dat het groen aan de overkant iets minder groen leek, en de bloemen minder kleurig… Ach, dacht hij, de zon geeft wellicht wat minder van zijn licht vandaag…
Bij valavond, toen het iets koeler werd legde hij zich te slapen tussen de nog heerlijk warme stenen waar hij al sedert heel lang zijn „legertje‟ had gemaakt. Er groeide wat mos bovenop.
En toen het ochtend werd trok hij dan weer naar zijn vast „hangplekje‟ om zo nu en dan een vlieg of een voorbijtrekkende kever te verschalken met zijn bliksemsnelle tong.
‟s Middags, toen de zon op z‟n hoogst stond, dacht hij op te merken dat het groen aan de overkant nòg iets minder groen was geworden en de bloemen nòg wat minder kleurig.
Toen er een mus op de muur landde vroeg hij haar of ze ook had gemerkt dat de planten en bloemen wat fletser, wat grijzer waren geworden. De mus had „welnee‟ geantwoord, fladderde even „adieu‟ met haar rechtervleugeltje en vloog verder. Misschien zien mussen wel niet zo goed als kameleons bedacht hij, sloot zijn oogjes en begon een middagslaapje.
En ‟s avonds kroop hij weer tussen de warme stenen…
De volgende ochtend kon hij zijn oogjes niet geloven: het groen en de bloemen aan de overkant waren nu écht wel grijs en bijna kleurloos!
Op dat ogenblik kwam kleine uil aanvliegen, riep even „dju‟ en zette zich vlakbij op ‟n takje.
"Vriend uil", zei de kameleon, "vriend uil", "wat zie jij aan de overkant"? De uil zei dat hij het felle groen zag, en de mooie,
kleurige bloemen. "Waarom vraag je me dat eigenlijk"? vroeg kleine uil.
Kameleon aarzelde even en vertelde over zijn ogen, die…
"Dan ben je kleurenblind", zei kleine uil, "gewoon kleurenblind"; "je wéét dat er kleuren zijn, maar je ziet ze niet; dat is alles…"; "weet je, soms zie ik de dingen te scherp, en dat is ook wat".
Dàt kon kameleon zich niet voorstellen…
"Kom", zei kleine uil, "zet je bij me, dan vertel ik je precies en in geuren en kleuren hoe het er aan de overkant uit ziet".
Zo zaten ze uren knusjes bij mekaar. En toen het al wat later op de avond werd namen ze afscheid.
"Dag kleurige kameleon, ik vlieg ervandoor, tot morgen dan…"
"Dag grijze uil, mijn vriend, tot morgen dan…"
En toen kameleon lag te sussen tussen z'n stenen droomde hij van de heerlijke kleuren die zijn vriend zo mooi… "Kleur én blind"..., dàt kon kameleon zich niet voorstellen…
Hij verschoot even van zijn eigen snurkgeluidjes en viel terug in slaap.
...

...

“Nachtvlinders”,
zei de dagvlinder
“ze bestaan niet”.

“Dagvlinders”,
zei de nachtvlinder
“ze bestaan niet”.


“Dag Pauwoogje”,
fluisterde
het Nachtpauwoogje

en fladderde verder.

---

...

...

"Zoveel schoonheid rondom",

zei de rups,

"daarvan zal ik nog lang genieten";

En ze spon zich

een cocon.

---

...

Kijk,

Kijk,

licht briesje.

onder wolken

langs verre regenbogen

schuift het lage landschap.

Zonsondergang;

pasteltinten-rijk.

---

....

....If...

If you run away,

then, one day

you 'll meet

yourself

on the same place.

---

.......

De rups

gebonden aan 't blad

-

De vlinder

verbonden met de bloem

-

Gierzwaluwen

hoog in de lucht.

-

...secret...

Alleen de kikker weet

waar de schoonheid

van de lotusbloem

ontspringt....

......

---------

Ergens, heel diep in een bos zaten bij valavond een uil en een nachtegaal samen op ’n tak van een oude eik.

Toen de nachtegaal een lied begon te zingen werd de uil er weer zeer ontroerd door.
“Nachtegaal”, zei de uil, “nachtegaal, ik hoor je zo graag zingen, telkens weer zo mooi…, waarover zing je nu weer vriend?”
De nachtegaal stopte even tussen twee strofes en zei: “Dat is eenvoudig; nu zing ik over jou, m’n vriend, over de prachtige manier van je vlucht, je roep in het donker en je mooie grijze vederdos.”
Toen werd het de uil helemaal teveel…
Hij kwam héél dicht bij de nachtegaal zitten en, terwijl de nachtegaal de volgende strofe inzette, begon hij een begeleidend baslijntje te brommen…
Het was eenvoudig, voelden ze, en heel mooi…
Ze keken elkaar even aan en glimlachten, met in hun oogjes iets héél bijzonders…
___



-------------

"Lente" (1980)

De bijen;

ze zijn vertrokken...

De bloemen;

ze wiegen

wuivend na.

---

Voor Iemand...

Je viel

uit de zon

in mijn schaduw.

Sindsdien zijn we

altijd samen.

-------