Minitheater 2

De schooldag is alweer voorbij en pa en dochter lopen handje in hand naar huis...
"Papa, dat Irakees jongetje dat bij ons in de klas zit, Ahmedje, weet ge wat die zegt? Die roept soms allemaal akbarrrr, allemaal akbarrr.... Juf Tina zegt dat dat Alaah Akbarrr moet zijn, en dat dat wil zeggen dat Allaah een grote god is. Paps, hebt gij Allaah al gezien?"
"Nee kindje, die heb ik nog nooit gezien..."
"Zou hij groter zijn dan gij, papa?"
"Dat weet ik ook niet..."
"En Jezus dan...is die ook groot papa?"
"Ze zullen alletwee wel even groot zijn denk ik."
"Maar papa, gij zijt toch ook groot hé? Misschien komen we Allah wel eens tegen in onze straat.
"Dat kan toch hé papa?"

Doek.



(derde kleuterklasje)

Minitheater 1

Zoontje: "Ik wil samimi op mijn boterham, lekkere samimi!"
Papa: "Het is niet samimi, maar salàmi, hoeveel keer moet ik je dat nog
zeggen!"
Zoontje: "Samimi!!"
Papa: "Salàmi!!"
Zoontje: "En ik zeg tóch samimi!!"
Dochtertje tegen haar broer: "Ge weet toch dat papa altijd een toontje
hóger wilt..."
Mama: "Kinderen, gaat ge nu éindelijk beginnen eten!"

Doek.


(uit de tijd toen mijn kinderen nog klein waren en ik iets groter...)

'n Doel...

23-08-2006
"Doel..." Juli 2006.
Ik lag met mijn bootje al enkele dagen in de haven te wachten op gunstiger wind om verder te zeilen. Ondertussen hield ik me bezig met wat schiemanswerk, onderhoud, lezen en met het uitpluizen van een of andere handleiding van de boordinstrumenten, om de onvermoede mogelijkheden van dergelijke toestellen verder te ontdekken.Plots hoorde ik een vrouwenstem roepen: "dààr, dààr, naast die ketch, daar is nog een plaats vrij!" Ik keek op en zag een zeilboot langzaam in de richting van de vrije ligplaats naast me varen. Ik sprong op de steiger en hielp even bij het aanmeren. Schipper en vrouw bedankten me voor de hulp, trokken hun natte zeilkleding uit en verdwenen in de kajuit.Na enige tijd kwamen ze weer te voorschijn. Ze hadden alletwee een knalgele t-shirt aan, met daarop, in donkerblauwe letters, de naam van hun scheepje: "Dolfijn". Op hun blauwe petjes stond een klein, geel dolfijntje afgebeeld.Onder de kleppen van die petjes zag ik twee dezelfde zonnebrillen; met van die donkere, reflecterende glazen waarin de toeschouwer zichzelf ziet weerkaatst in plaats van de ogen van de brildrager. Over oogcontact gesproken...Ik zag het hoofd van de vrouw enigzins achterover hellen, waaruit ik afleidde dat ze wat in de hoogte keek. Ik giste dat haar ogen de vlaggetjes in mijn mast bekeken; en ja hoor, daar kwam het dan: "we zijn van dezelfde club", zei ze.Inderdaad, we droegen beide het bekende gele, driehoekige vlaggetje aan bakboord in de mast. "Wij zijn van Blankenberge", zei ze. "Ik van Nieuwpoort", antwoordde ik.Er viel even een stilte."En...waar trek jij naartoe?", vroeg de schippervan de Dolfijn. Ik kreeg de kans niet om te zeggen dat ik 'n dagje of twee in de haven wilde blijven: de stad eens bezoeken, een lekker etentje op de dijk... een wandelingetje...enfin, gewoon genieten,...niksen, sight-seeing, slenteren..."Je moet een doel hebben", zei hij, "anders kom je nergens!". "Morgenvroeg rond vijf uur vertrekken we!""Zo vroeg al?!", opperde zijn vrouw; "hebben we dan al stroom mee?""De stroom, ge weet dat ik daar geen rekening mee hou; stroom of geen stroom, we vertrekken!""Ja", zei ze , en de twee spiegeltjes voor haar ogen keken mijn richting uit, "we doen élk jaar een nieuwe haven aan, en dit jaar zal het Camaret zijn...". Er zat een subtiele zucht in de toonaarde van dat zinnetje."Weet ge dat liggen?, vroeg de schipper ietwat uitdagend. "Zijt ge daar al gewèèst?"."Nee, daar nog niet," replikeerde ik, " maar wel in Brest; we lagen aangemeerd nabij het Oceanografisch Museum van Cousteau...""O jaaa, Oceanopolis", zei z'n vrouw, "daar zou ik wel naartoe willen; ik heb gehoord dat het erg interessant en mooi is !..""Dàt kunnen we doen als we nog tijd over hebben, maar éérst Camaret, dàt is ons doel dit jaar!"Ik zag haar héél even de schouders optrekken."En...", vroeg hij, "waar trok jij weer naartoe?""Misschien een oversteekje naar England", zei ik, "Dover en dan zo afzakken naar Rye, Newhaven of Brighton of misschien weer eens Wight bezoeken, Cowes..."Toen ik de volgende ochtend mijn hoofd uit de kajuit stak was de ligplaats naast me vrij; Dolfijn was dus richting zuidwaarts vertrokken: Boulogne, Le Havre, Cherbourg en zo naar Bretagne; Camaret..."Je moet 'n doel hebben..."De zuidwester die al enkele dagen waaide was 's nachts weer toegenomen tot 6 Beaufort; dat is geen fris briesje meer, maar een sterke bries... Met zo'n weer zal onze Dolfijn het niet voor de wind hebben wist ik.Rond de middag wandelde ik langs de kade de stad in. Ik passeerde een jachthaven die zich dichter bij de stad bevindt en keek achteloos naar de bezoekersstijger. Die bleek volzet met jachten die op beter weer wachtten...Helemaal aan de buitenzijde aangemeerd lag zowaar onze Dolfijn te dobberen... langszij een Nederlands zeiljacht met een rechthoekig kleurig clubvlaggetje in de mast..."Je moét 'n..."

"Indian Mourning Song" - dec.1997

Little Sister "White Feather"

you went before

your children

and me.

.

Teardrops fell

from trees in the mist;

messengers from the sun

behind the clouds.

.

Is n't all one?

.

A track in white frozen snow

and silent crows in the treetops;

you went away; a way; your way.

.

Little Sister "White Feather"

we are the greateful,

for the messages you send us

from the heavens:

how to live,

how to die.

.

When the drums of our hearts

will stop beating,

one by one, one by one

we 'll be there, we 'll be there

carried by the winds.
.

Because all is one

All is one

.

The echoes still live;

your voice,

from mountaintop to mountaintop

from sun to sea.

.

We are grateful

for the messages

you send us from the heavens;

how to live

how to die.

---

....voor jou....

Ik had willen doodgaan met je,
voor je,
samen.
Maar net vroeg onze dochter "papa, wat eten we vandaag?",
en onze zoon zei: "je koffie staat klaar".

Ik dacht, ik moet nog even wachten...
wat voor een gedachte!
...