dinsdag 10 maart 2009
The Message - The Mission
En toen ik vanochtend uiteindelijk dan bij mijn meester arriveerde zag ik een briefje aan de ingang hangen, waarop geschreven stond: “ga binnen, ik ben er niet”.
En toen ik binnenkwam zag ik op z’n zitmatje een glas kristalhelder water staan, én daarnaast lag een klein briefje met volgende tekst:
“Een tijdje geleden ging ik naar de grote rivier voor je, om dit glas te vullen met het nog erg niet-zuivere water dat komt aangespoeld uit snelstromende, alles op hun weg meesleurende, turbulente bergrivieren.”
”Als je bij me binnenkomt en het water in het glas ondertussen kristalhelder is geworden, ga er dan mee naar de rivier en geef het water aan de rivier terug.”
-----------
maandag 9 maart 2009
"Isn't that hapiness..." - 1-
“Vandaag”, zei mijn wijze meester, “vandaag, vertel ik je een grapje.”
We kennen elkaar erg goed en weten beiden dat we weer een beetje ‘tristesse’ met elkaar mogen delen…
“Net voor je bij me kwam”, zei hij,” kwamen er twee gekken voorbijgewandeld:
“zegt de ene gek tegen de andere: ‘dénk jij dat ik een beetje gek ben?’”
“Na een korte stilte en enkele voetstappen verder antwoordt de andere gek: “ik dénk het…”
“En…waarom dénk je het?” vraagt de ene.
De andere antwoordt: “Je vraagt het me te dénken, dus dénk ik het…”
Ze wandelen naast elkaar een eindje verder en struikelen, pardoes, tegelijkertijd
over dezelfde stoeprand.
Ze keken elkaar even aan, lachten en zeiden tegelijkertijd: "gek hé !?"
--------
We kennen elkaar erg goed en weten beiden dat we weer een beetje ‘tristesse’ met elkaar mogen delen…
“Net voor je bij me kwam”, zei hij,” kwamen er twee gekken voorbijgewandeld:
“zegt de ene gek tegen de andere: ‘dénk jij dat ik een beetje gek ben?’”
“Na een korte stilte en enkele voetstappen verder antwoordt de andere gek: “ik dénk het…”
“En…waarom dénk je het?” vraagt de ene.
De andere antwoordt: “Je vraagt het me te dénken, dus dénk ik het…”
Ze wandelen naast elkaar een eindje verder en struikelen, pardoes, tegelijkertijd
over dezelfde stoeprand.
Ze keken elkaar even aan, lachten en zeiden tegelijkertijd: "gek hé !?"
--------
vrijdag 6 maart 2009
"Het raadsel..."
Liefde.
Op ’n dag werd de monnik door zijn meester geroepen, dus ging hij opreis.
Na een lange voetreis, doorheen onherbergzame gebieden en woestijnen kwam hij tenslotte bij de meester aan.
Ze glimlachten even naar elkaar en gingen samen zitten staren naar dezelfde bergtop, urenlang.
Toen zei de meester: “Vertel me van het raadsel dat je meebracht.”
En de monnik zei: “dit is het:
“als ík er ben, dan is ze er niet,” en, “als ìk er niet ben dan is ze er.”
De meester keek naar beneden en zei: “je bestofte, versleten sandalen,…ik vind ze mooi;”
Toen keken leerling en meester elkaar heel even in de ogen en glimlachten, omdat ze beiden wisten…
---------------
donderdag 5 maart 2009
"Het scheppingsverhaal in ’t kort’’ ; volgens JimPensé
In die tijd verbleef God op aarde…
Hij zat al urenlang aan de waterkant, onbeweeglijk voor zich uit te staren, daar waar alle rivieren samenstromen; en omdat hij het zó gewend was gelukkig te zijn begon hij zich te vervelen…
En om die ‘monotonie van het geluk’ te doorbreken begon hij met vanalles in zijn omgeving te experimenteren…en uiteindelijk dus ook met zichzelf.
En plots was God verdwenen.
Met één luide, formidabel denderende knal, die nog eeuwenlang nagalmde in de ruimte, was hij in duizenden stukjes gevlogen…
Zó ontstonden mensen.
--------
donderdag 26 februari 2009
donderdag 29 januari 2009
...zoiets ofzo....
...niet alle kabouters
hebben een houten hart
zei het houtwormpje...
---
...niet alle kabouters
hebben een gouden hart
zei het hartendiefje...
---
...de kabouter
hij lachte
in z'n duimpje.
van steen?
zondag 18 januari 2009
maandag 5 januari 2009
...
De godganse dag had ze zich geamuseerd met het uitzoeken van het beste plaatsje om het schouwspel mee te maken. Tenslotte had ze een zacht blaadje uitgekozen, hoog in de berkenboom, met uitzicht op het westen.
En toen het dagje op z’n einde liep en het zonnetje naar het westen afboog…toen gebeurde het; de horizon kreeg van de zon haar àllermòòiste palet van kleurtjes toebedeeld…
“En dat ik dit mag bewonderen en meemaken!”, riep ze uit, en ze pinkte een traantje van geluk weg.
Toen stierf het eendagsvliegje.
Moedertje mees ontdekte het verse lijkje;
pikte het van het blaadje af en bracht het met grote spoed naar haar laatste rustplaats; een klein mezenmaagje.
Het uiltje had het allemaal zien gebeuren, terwijl het met zijn snavel aan het pelsje van een spitsmuis had zitten trekken...
“Gelukkig dat ik jou heb”, zei het uiltje en peuzelde verder.
Toen was het al bijna helemaal donker.
-----
En toen het dagje op z’n einde liep en het zonnetje naar het westen afboog…toen gebeurde het; de horizon kreeg van de zon haar àllermòòiste palet van kleurtjes toebedeeld…
“En dat ik dit mag bewonderen en meemaken!”, riep ze uit, en ze pinkte een traantje van geluk weg.
Toen stierf het eendagsvliegje.
Moedertje mees ontdekte het verse lijkje;
pikte het van het blaadje af en bracht het met grote spoed naar haar laatste rustplaats; een klein mezenmaagje.
Het uiltje had het allemaal zien gebeuren, terwijl het met zijn snavel aan het pelsje van een spitsmuis had zitten trekken...
“Gelukkig dat ik jou heb”, zei het uiltje en peuzelde verder.
Toen was het al bijna helemaal donker.
-----
zondag 23 november 2008
zaterdag 22 november 2008
Inti-(ea)macy.
“Ik pluk natuur”
zei zij.
“Carpe diem”
zei hij.
.
“Ik voel me zò dicht bij jou”
zei ze.
“Ik voel me òòk zo dicht bij mezelf”
zei hij.
.
vrijdag 21 november 2008
donderdag 20 november 2008
....
"De kameleon heeft, buiten andere, twee bijzondere eigenschappen om de kunst van het leven te beoefenen en dat zijn: bliksemsnel te kunnen veranderen en al even bliksemsnel toe te happen".
--------------
--------------
woensdag 19 november 2008
...'fatah morganah"....
Daar stond hij dan,
Alleen, helemaal alleen,
De laatste Afrikaan,
in woestijn
Afrika
met in de verte
de laatste kale baobab…
en verder horizont
van steen en zand.
Roerloos,
Alleen, helemaal alleen,
De laatste Afrikaan,
in woestijn
Afrika
met in de verte
de laatste kale baobab…
en verder horizont
van steen en zand.
Roerloos,
droog als kurk
versteend, verschrompeld,
Nauwelijks leesbare lippen,
prevelend, schor:
"nu heb ik alleen god nog…,
alleen hij is nog over…".
versteend, verschrompeld,
Nauwelijks leesbare lippen,
prevelend, schor:
"nu heb ik alleen god nog…,
alleen hij is nog over…".
.
fatale morgana
maandag 27 oktober 2008
...wat...
…wat te zeggen…
…hoe te zeggen…
.
’n gedichte gedachte,
’n verdichte gedachte,
brengt
’n gedachte dichterbij,
dichter bij
vanbinnen
zaterdag 18 oktober 2008
Echt....?
Al vroeg na zijn geboorte was de pientere kabouter zich beginnen afvragen of hij wel echt bestond ; of hij wel écht denken kon en voelen en de wijde wereld écht in kon kijken…
Op zekere dag landde een kleine bonte specht op z’n linkerschouder en hakte vakkundig in op ’s kabouters neusje,…tok, tok, tok…“Au”, riep de kabouter luid, “au!” en zag dat het spechtje zich snel ‘uit de vleugels’ maakte…
Op zekere dag landde een kleine bonte specht op z’n linkerschouder en hakte vakkundig in op ’s kabouters neusje,…tok, tok, tok…“Au”, riep de kabouter luid, “au!” en zag dat het spechtje zich snel ‘uit de vleugels’ maakte…
...
vrijdag 10 oktober 2008
...
En op zekere dag sprak God tot het eendagsvliegje: "Ik geef je 'n dagje méér te leven; vlieg, wat denk je daarvan?".
Héél even was het stil...
"Ach", zei het vliegje, "nu vraag je me wat zeg...,hoe moet ik dàt nou doen..., je vraagt me een dagje minder intens te leven..."
Héél even was het stil...
"Ja", zei God, "dat is waar; gelijk heb je..."
Dus brachten ze één dagje samen door....,
hééél dicht bij mekaar...
...
dinsdag 7 oktober 2008
à la mode de Tagore.
Vriend,
als ik naar je kijk,
dan zie ik je tranen vanbinnen.
.
Het zijn de parels
uit de gouden oesterschelp
die je hart is.
.
Kom,
laat ons samen
wandelen
langs de rivier
die ons verbindt.
maandag 6 oktober 2008
woensdag 1 oktober 2008
zondag 21 september 2008
...Forêt de Freyr... (herfst)
...en in de diepte van het woud
kille herfstnevels...
Kabouters
slurpen hete bosthee.
.
Traag zwevende stilte,
helder als glas.
woensdag 27 augustus 2008
dinsdag 26 augustus 2008
...
Ik,
ben op zoek
Zoek. Een gedroomd verhaal.
Een verhaal dat ik droomde, en waarvan ik toen zei: ‘dit vergeet ik niet; ik schrijf ’t morgen wel even op ’n blaadje… ‘
Een gedroomd verhaal dat zoek is…
Of…’n gedicht misschien…
ergens verloren gelegd
tussen gedachten en andere hersenspinseltjes…
verzinseltjes…
Of…droomde ik gewoon dat ik droomde……
ben op zoek
Zoek. Een gedroomd verhaal.
Een verhaal dat ik droomde, en waarvan ik toen zei: ‘dit vergeet ik niet; ik schrijf ’t morgen wel even op ’n blaadje… ‘
Een gedroomd verhaal dat zoek is…
Of…’n gedicht misschien…
ergens verloren gelegd
tussen gedachten en andere hersenspinseltjes…
verzinseltjes…
Of…droomde ik gewoon dat ik droomde……
donderdag 8 mei 2008
woensdag 7 mei 2008
donderdag 1 mei 2008
...Leren lezen...
Mijn grootouders langs moederszijde waren landbouwers. Ze bezaten een kleine boerderij in de Noorderkempen. Naast de boerderij waren twee kleine huisjes aangebouwd die door mijn grootouders werden verhuurd aan de pas-getrouwden van het gezin, voor een ‘zacht huurprijsje’.
…en zo kwam het dat mijn ouders op het eind van WO2 in zo’n huisje trokken, begonnen aan het ’stichten’ van een gezinnetje en ik prompt het team kwam versterken…
Het werk op de boerderij werd gedaan door mijn grootmoeder, een grote struise vrouw, en de nog thuiswonende kinderen. Dikwijls kwamen ook nog de al getrouwde kinderen een handje toesteken.
Zij zorgden voor de vier koeien, een vijftal varkens, het zaaien en planten van tarwe, mais, groenten en aardappelen en het oogsten, kortom; het zwaardere werk. Mijn grootvader, een klein, mager, pezig ventje deed het lichtere werk: hij zorgde voor de kippen, de konijnen en…zijn duiven.
Tussen de twee oorlogen in had hij een longziekte gekregen; er werd ‘gefluisterd’ dat het tbc was…en ernstig dus…en zéker geen comedie… (een boer die niet op z’n veld stond en zijn tijd doorbracht in een zetel naast de Leuvense stoof…)
Omdat mijn ouders ‘buitenhuis’ werkten en mijn grootvader tòch altijd thuis was werd hij gepromoveerd tot mijn kinderoppas. Van de tijd vooraleer ik naar het eerste leerjaar ging
herinner ik me nog dat we samen in de veranda zaten en vliegen vingen aan de ramen. Hij was daar een expert in; hij miste ze bijna nooit, zittend of in de vlucht… Er stond een kapotte Duitse tank op het erf samen met nog andere militaire attributen en een eind verder was er een krater van een ontplofte V1-raket. Daar vertelde hij soms wel eens over, maar ik verstond er maar weinig van…,ik voelde wél aan dat het over érge dingen ging. Als ik dan plots iets héél anders vroeg leek het me wel of hij van érgens terugkwam. Het werd dan even héél stil…Op zondag mocht ik mee naar zijn duivenkot de duiven binnenlokken met gefluit, kom-kom-geroep en rammelen met mais in een conservenblikje.
En zo kwam de tijd van het éérste leerjaar er aan… Leren lezen en schrijven was aan de orde van de dag. Schoonschrift; tussen de lijntjes leren schrijven; schuin maar niet te schuin, de h niet te hoog en de g niet te laag; zéker niet over dat rode ’schreefje’ gaan… Vooraleer ‘pap’ uit te spreken élk lettertje spellen: p-a-p, k-i-p, m-e-s, … Dus zat ik elke dag aan de lange, door mijn grootmoeder met een borsteltje afgeschuurde, blank-houten tafel en… met bijzonder grote belangstelling van mijn grootvader te oefenen in het verwerven van taal en teken.
“Nòg eens”, zei hij, “nog eens”, en “nog eens” én “aanwijzen waar ge zijt; precies aanduiden waar ge zijt! ” ”Welke letter is dat daar?” ”Welk woord? waar staat dat, waar?” “Nòg eens…”
“En nù schrijven…traag, en zeg precies wàt ge schrijft, welke letter; uitspreken ook…”
En zo ging dat maar door…
Na enige tijd kwam mijn grootvader op de proppen met een weekblad, waarin ik mijn grootmoeder al had zien zitten lezen. Hij hield het blad voor mijn neus en vroeg me om “die grote letters daar van boven” te lezen… En ik maar spellen en spellen….”z-o-n-d-ag-s-v-r-i-e-iee-n-d”; “zon-dags-vriend”.
“Niet te rap jongen! Opnieuw! Toon elke letter met je wijsvinger, élke letter en uitspreken!”
“Z-o-n……”
“Goed, goed! Wààr staat zon? en waar staat dag? en waar staat vriend? en wijs elke letter van zondag aan, élke letter!”
En zo ging dat maar door…
Na enige tijd kwam hij aangedrenteld met een of andere krant en moest ik daar eerst de titels van lezen en spellen, en dan de ondertitels, en daarna ‘n tekst bij een of andere foto… Ik herinner me nog het woord “duivensport”. Dat woord zorgde voor enige verwarring: ik beweerde dat ik ‘duiven-sport’ las en hij zei me dat ik eens goed moest kijken, goed kijken of daar geen ‘duifensport’ moest staan…”duif en sport” kon toch ook?. Dat zorgde in mijn kopje voor enige verwarring; ik begreep het niet zo goed…
En zo ging dat maar door…
Op ‘n dag kwam ik bij hem binnen en zag ik hem in “de zondagsvriend” kijken…Dat had ik hem nog nooit zien doen… Gewoonlijk was het grootmoeder die in de krant of de zondagsvriend zat te lezen en soms ook wel eens wat voorlas…
Het was vele maanden later, of misschien wel een jaar, toen de postbode een brief bezorgde met linksboven in drukletters een naam met daaronder een adres en rechtsonder als bestemmeling de naam van een van mijn nonkels.
Toen enige tijd later mijn grootmoeder binnenkwam zei hij ” er is een brief van de notaris uit Merksem voor onze R., hij is aangenomen voor ‘t werk…”
Ik herinner me nog dat ik mijn grootmoeder hoorde zeggen: “maar Fons toch, hoe kunt gij dat nu weten? Ge kunt geen letter lezen…” Hoe weet ge dat nu? Geef mij eens die brief…”
Tot haar grote verbazing moest ze haar ventje gelijk geven…
Mijn grootvader knipoogde naar me en glimlachte daarbij heel fijntjes….
We hebben het nooit aan iemand verteld, maar tòen wisten we dat we samen hadden leren lezen.
…en zo kwam het dat mijn ouders op het eind van WO2 in zo’n huisje trokken, begonnen aan het ’stichten’ van een gezinnetje en ik prompt het team kwam versterken…
Het werk op de boerderij werd gedaan door mijn grootmoeder, een grote struise vrouw, en de nog thuiswonende kinderen. Dikwijls kwamen ook nog de al getrouwde kinderen een handje toesteken.
Zij zorgden voor de vier koeien, een vijftal varkens, het zaaien en planten van tarwe, mais, groenten en aardappelen en het oogsten, kortom; het zwaardere werk. Mijn grootvader, een klein, mager, pezig ventje deed het lichtere werk: hij zorgde voor de kippen, de konijnen en…zijn duiven.
Tussen de twee oorlogen in had hij een longziekte gekregen; er werd ‘gefluisterd’ dat het tbc was…en ernstig dus…en zéker geen comedie… (een boer die niet op z’n veld stond en zijn tijd doorbracht in een zetel naast de Leuvense stoof…)
Omdat mijn ouders ‘buitenhuis’ werkten en mijn grootvader tòch altijd thuis was werd hij gepromoveerd tot mijn kinderoppas. Van de tijd vooraleer ik naar het eerste leerjaar ging
herinner ik me nog dat we samen in de veranda zaten en vliegen vingen aan de ramen. Hij was daar een expert in; hij miste ze bijna nooit, zittend of in de vlucht… Er stond een kapotte Duitse tank op het erf samen met nog andere militaire attributen en een eind verder was er een krater van een ontplofte V1-raket. Daar vertelde hij soms wel eens over, maar ik verstond er maar weinig van…,ik voelde wél aan dat het over érge dingen ging. Als ik dan plots iets héél anders vroeg leek het me wel of hij van érgens terugkwam. Het werd dan even héél stil…Op zondag mocht ik mee naar zijn duivenkot de duiven binnenlokken met gefluit, kom-kom-geroep en rammelen met mais in een conservenblikje.
En zo kwam de tijd van het éérste leerjaar er aan… Leren lezen en schrijven was aan de orde van de dag. Schoonschrift; tussen de lijntjes leren schrijven; schuin maar niet te schuin, de h niet te hoog en de g niet te laag; zéker niet over dat rode ’schreefje’ gaan… Vooraleer ‘pap’ uit te spreken élk lettertje spellen: p-a-p, k-i-p, m-e-s, … Dus zat ik elke dag aan de lange, door mijn grootmoeder met een borsteltje afgeschuurde, blank-houten tafel en… met bijzonder grote belangstelling van mijn grootvader te oefenen in het verwerven van taal en teken.
“Nòg eens”, zei hij, “nog eens”, en “nog eens” én “aanwijzen waar ge zijt; precies aanduiden waar ge zijt! ” ”Welke letter is dat daar?” ”Welk woord? waar staat dat, waar?” “Nòg eens…”
“En nù schrijven…traag, en zeg precies wàt ge schrijft, welke letter; uitspreken ook…”
En zo ging dat maar door…
Na enige tijd kwam mijn grootvader op de proppen met een weekblad, waarin ik mijn grootmoeder al had zien zitten lezen. Hij hield het blad voor mijn neus en vroeg me om “die grote letters daar van boven” te lezen… En ik maar spellen en spellen….”z-o-n-d-ag-s-v-r-i-e-iee-n-d”; “zon-dags-vriend”.
“Niet te rap jongen! Opnieuw! Toon elke letter met je wijsvinger, élke letter en uitspreken!”
“Z-o-n……”
“Goed, goed! Wààr staat zon? en waar staat dag? en waar staat vriend? en wijs elke letter van zondag aan, élke letter!”
En zo ging dat maar door…
Na enige tijd kwam hij aangedrenteld met een of andere krant en moest ik daar eerst de titels van lezen en spellen, en dan de ondertitels, en daarna ‘n tekst bij een of andere foto… Ik herinner me nog het woord “duivensport”. Dat woord zorgde voor enige verwarring: ik beweerde dat ik ‘duiven-sport’ las en hij zei me dat ik eens goed moest kijken, goed kijken of daar geen ‘duifensport’ moest staan…”duif en sport” kon toch ook?. Dat zorgde in mijn kopje voor enige verwarring; ik begreep het niet zo goed…
En zo ging dat maar door…
Op ‘n dag kwam ik bij hem binnen en zag ik hem in “de zondagsvriend” kijken…Dat had ik hem nog nooit zien doen… Gewoonlijk was het grootmoeder die in de krant of de zondagsvriend zat te lezen en soms ook wel eens wat voorlas…
Het was vele maanden later, of misschien wel een jaar, toen de postbode een brief bezorgde met linksboven in drukletters een naam met daaronder een adres en rechtsonder als bestemmeling de naam van een van mijn nonkels.
Toen enige tijd later mijn grootmoeder binnenkwam zei hij ” er is een brief van de notaris uit Merksem voor onze R., hij is aangenomen voor ‘t werk…”
Ik herinner me nog dat ik mijn grootmoeder hoorde zeggen: “maar Fons toch, hoe kunt gij dat nu weten? Ge kunt geen letter lezen…” Hoe weet ge dat nu? Geef mij eens die brief…”
Tot haar grote verbazing moest ze haar ventje gelijk geven…
Mijn grootvader knipoogde naar me en glimlachte daarbij heel fijntjes….
We hebben het nooit aan iemand verteld, maar tòen wisten we dat we samen hadden leren lezen.
donderdag 17 april 2008
Onze vriend 'the pope' in 't land van uncle sam...
't is weer schoon ende stichtelijk wat hij daar placht uit te brengen over de schandalen met de pedofiele pastoorkes en meer van dat gespuis. Excuses naar de slachtoffertjes? Nee gij! Het pedofilieschandaal is VOOR DE KERK een bron van diepe beschaamdheid en groot lijden. "HET IS NIET EENVOUDIG GEWEEST OM OP DEZE SITUATIE TE REAGEREN!"
Mededogen en aandacht voor de slachtoffers moet NU de prioriteit krijgen!
En nu komt het! De MAAR, of wat dacht je?
Pope vindt dat de actie van de katholieke kerk van een 'bredere context' moet worden voorzien. Volgens de wijze man valt de zonde van sexueel misbruik binnen de sexuele moraal van de Amerikaanse samenleving.
"Welke zin heeft het om over bescherming van het kind te spreken als op de dag van vandaag in vele gezinnen via ruim toegankelijke media naar porno en geweld kan worden gekeken?" "Iedereen heeft een rol te spelen om een solide morele opvoeding tge geven aan zowel jongeren als ouderen", aldus de katholieke herder.
-----
Moraal v/h verhaal?
Deze keer hebben we de schandalen niet eenvoudig onder de mat kunnen vegen en 't heeft ons nog véél geld gekost ook! Om dan nog niet te spreken van het groot aantal van onze 'beminde gelovigen' dat er de brui aan gaf en verontwaardigd onze bouwsels links liet liggen godverdomme!
We zijn schuldig, enfin, dat kunnen we niet ontkennen, MAAR wij niet alléén hé, of wat dacht ge! Onze brave, devote rokkendragers hebben dan wel een hoopje beloftes afgelegd, maar dat zijn ook maar mensen hé! Nee nee, de maatschappij is minstens zo schuldig! En sommige kinderen hebben zekers ook wel aanleiding gegeven; ge kent dat...
Ja ja, deze keer hebben we 't duur moeten betalen!
Godverdomme, fratres, blijf in 't vervolg met jullie ...oten van die kinderen af! En als ge 't dan toch niet kunt laten, doe het dan met volwassenen of onder mekaar, gelijk in onze kloosters en onze seminaries, en langer geleden de colleges...
Enfin, ge zijt verwittigd hé: hou 't binnenskamers!
Geen vragen nee? Dank u, en 'verlaat de kerk op tijd' hé...
(hahaha) wij, geestigen, sorry, geestelijken, mogen toch 's lachen zeker...
Vanwege uw herder, die zijn geloftes ook heeft afgelegd...., wat zei ik 'afgelegd'? opzij gelegd? in alle geval 'k heb beloftes gedaan, oké?
....
Mededogen en aandacht voor de slachtoffers moet NU de prioriteit krijgen!
En nu komt het! De MAAR, of wat dacht je?
Pope vindt dat de actie van de katholieke kerk van een 'bredere context' moet worden voorzien. Volgens de wijze man valt de zonde van sexueel misbruik binnen de sexuele moraal van de Amerikaanse samenleving.
"Welke zin heeft het om over bescherming van het kind te spreken als op de dag van vandaag in vele gezinnen via ruim toegankelijke media naar porno en geweld kan worden gekeken?" "Iedereen heeft een rol te spelen om een solide morele opvoeding tge geven aan zowel jongeren als ouderen", aldus de katholieke herder.
-----
Moraal v/h verhaal?
Deze keer hebben we de schandalen niet eenvoudig onder de mat kunnen vegen en 't heeft ons nog véél geld gekost ook! Om dan nog niet te spreken van het groot aantal van onze 'beminde gelovigen' dat er de brui aan gaf en verontwaardigd onze bouwsels links liet liggen godverdomme!
We zijn schuldig, enfin, dat kunnen we niet ontkennen, MAAR wij niet alléén hé, of wat dacht ge! Onze brave, devote rokkendragers hebben dan wel een hoopje beloftes afgelegd, maar dat zijn ook maar mensen hé! Nee nee, de maatschappij is minstens zo schuldig! En sommige kinderen hebben zekers ook wel aanleiding gegeven; ge kent dat...
Ja ja, deze keer hebben we 't duur moeten betalen!
Godverdomme, fratres, blijf in 't vervolg met jullie ...oten van die kinderen af! En als ge 't dan toch niet kunt laten, doe het dan met volwassenen of onder mekaar, gelijk in onze kloosters en onze seminaries, en langer geleden de colleges...
Enfin, ge zijt verwittigd hé: hou 't binnenskamers!
Geen vragen nee? Dank u, en 'verlaat de kerk op tijd' hé...
(hahaha) wij, geestigen, sorry, geestelijken, mogen toch 's lachen zeker...
Vanwege uw herder, die zijn geloftes ook heeft afgelegd...., wat zei ik 'afgelegd'? opzij gelegd? in alle geval 'k heb beloftes gedaan, oké?
....
dinsdag 15 april 2008
...holderdebolder...
de dronken kabouter viel van de helling;
rolde holderdebolder het grote bos in...
De sterretjes knipoogden.
-
woensdag 2 april 2008
..Zen...
Ik
en
de boot
en
de zee
.
De zee
de boot
en ik
.
De boot
in de zee
.
Ik
in de boot
in de zee
.
De boot
en de zee
.
De zee
.
Allleen nog de zee
alleen nog zee
alleen zee
.
zee...
(Gent, 1980)
Ergens,
alleen,
in de ommekant
van de waanzin;
de lichte spelonk
der werkelijkheid,
leef ik.
Tussen adem en brood
tussen schim en wortel
altijd.
vrijdag 28 maart 2008
...vauit het struikgewas...
De reiger spiedt roerloos
naar kikker, pad of muis.
De valk kijkt toe
en bidt geruisloos verder.
donderdag 20 maart 2008
vrijdag 14 maart 2008
donderdag 13 maart 2008
...zomaar....een vervolgje...
en toen de vlinder daar zo roerloos
liggen bleef,
zei het roosje:
"en ik, ik, die zòveel van je hield...";
en mompelde het leeuwenbekje
iets héél treurigs...
Het vergeet-me-nietje
vergat heel even
zichzelf.
---
zondag 9 maart 2008
...zomaar...
...en op 'n dag
viel een vlinder
uit de lucht,
zomaar
op 'n kleurig zomers
bloemenperkje,
dood.
De druppel
op 'n blaadje vlakbij,
was nog niet eens verdampt ...
---
'Goddelijk' nieuws !
Mr Pope van de katholieken en zijn gerespecteerde islamvrienden hebben besloten samen te komen om te praten over de mogelijkheid van een fusie van beide godsdiensten in de nabije toekomst; dit in navolging van de huidige trends van overnames en fusies in de bedrijfswereld.
Benieuwd wat god daarvan denkt en of hij zijn ‘fiat’ zal geven… Amen.
Benieuwd wat god daarvan denkt en of hij zijn ‘fiat’ zal geven… Amen.
maandag 25 februari 2008
disso....
les yeux -là
mon ami
qui te regardent
ce sont les miens.
les mains -là
mon amie
qui te caressent
ce sont les miens.
Je suis chez toi là
et moi...ici...
Je vie
dans des rêves.
mon ami
qui te regardent
ce sont les miens.
les mains -là
mon amie
qui te caressent
ce sont les miens.
Je suis chez toi là
et moi...ici...
Je vie
dans des rêves.
donderdag 21 februari 2008
...tja,...
En hoog in de eikenboom sprong een eekhoorn van tak naar tak.
Eén ervan zei krak, brak en plofte vlak naast de stam op de grond.
En daar beneden liep een mier voorbij, die mompelde: “en na gedonder komt er regen”.
---
Eén ervan zei krak, brak en plofte vlak naast de stam op de grond.
En daar beneden liep een mier voorbij, die mompelde: “en na gedonder komt er regen”.
---
woensdag 13 februari 2008
zaterdag 26 januari 2008
woensdag 16 januari 2008
Love, love, love...
De spin van de liefde
houdt je gevangen
in je eigen web...
op 'n dag word je
opgepeuzeld.
dinsdag 15 januari 2008
maandag 19 november 2007
...Geloven?...
Geloven is een zo verschrikkelijk ernstige zaak....,
daarom begin ik er zelfs niet eens aan.
zaterdag 6 oktober 2007
Dromen dromen
Reality, a book of dreams.
Geen woorden meer
Om van te dromen
Om mee te dromen.
Geen dromen nog
Geen woorden meer
Om van te dromen
Om mee te dromen.
Geen dromen nog
om te verwoorden...
woensdag 3 oktober 2007
...amnesia...? ... 7 okt 2006
nu ben ik
nu ben ik alweer
nu was ik alweer
toen was ik
nu ben ik
daarnet was ik wie ben ik?
nu was ik was ik ?
mijn naam…o…o ja…
eh…what’s in a name…hihi…
watch in a name…
what a name…
what? A name?
ben ik van was?
Was ik? ben ik?
Nu weet ik het
Nu wist ik het
Nu weet ik het niet meer…
ik in de war? waar? waarin de war? haar in de war... ik, nar, in de war hihi!
Nu weet ik het even weer:
Toen wist ik het
Daarnet wist ik het even
weet ik nu
Wat? Was ik kwistig?
Nu weet ik dat ik het wist;
Dat wist ik zonet niet;
Nu weer heel even wel…. Vervolgt…..(vervolgd? …ik?)------ik was alweer
Dag.
Dag bonsai, ik ben weg;
Ik vertrek
Om nooit meer weer te komen.
We vormden elkaar
weet je…
al die jaren samen…(tussen leven en dood)
wij; jij en ik,
een vlinder,
die naar zijn winterverblijven vertrekt;
voor altijd…
dag boompje, dag bonsai.
Ik vertrek
Om nooit meer weer te komen.
We vormden elkaar
weet je…
al die jaren samen…(tussen leven en dood)
wij; jij en ik,
een vlinder,
die naar zijn winterverblijven vertrekt;
voor altijd…
dag boompje, dag bonsai.
maandag 17 september 2007
...onderweg...........(theatertekst voor solist) (9.12.'93)
Hier ben ik
hier ben ik
hier ben ik.
hier?
schijn
waarschijn
maar... schijn?
waarschijnlijk niet.
als het ware...
al het wàre
tenware
ik spiegel
ik, spiegel.
Waar is hij
die ik ben?
slechts met moeite
te zien.
Zien?
Ik keek naar mezelf
en léék gewoon dezelfde.
Overal woon ik
nergens woon ik...
tenzij...
in een spiegel
waaruit ik klim
ik klim...
bespiegeling
ik blaas mezelf weg
ik
weg?
wegens waan...
nergens naar...
Hier ben ik...
Onderweg;
ervandoor en wég...
weg...
Te dood
om nog te kunnen
sterven.
hier ben ik
hier ben ik.
hier?
schijn
waarschijn
maar... schijn?
waarschijnlijk niet.
als het ware...
al het wàre
tenware
ik spiegel
ik, spiegel.
Waar is hij
die ik ben?
slechts met moeite
te zien.
Zien?
Ik keek naar mezelf
en léék gewoon dezelfde.
Overal woon ik
nergens woon ik...
tenzij...
in een spiegel
waaruit ik klim
ik klim...
bespiegeling
ik blaas mezelf weg
ik
weg?
wegens waan...
nergens naar...
Hier ben ik...
Onderweg;
ervandoor en wég...
weg...
Te dood
om nog te kunnen
sterven.
zondag 16 september 2007
Ik in de spiegel ik me....
Ben ik het,
ik,
die in de spiegel kijk,
of is het de spiegel
die mij bekijkt;
in mij kijkt,
binnenkijkt, binnengluurt...
Schijn,
spiegeling, weerschijn,
weer schijn
ik,
die in de spiegel kijk,
of is het de spiegel
die mij bekijkt;
in mij kijkt,
binnenkijkt, binnengluurt...
Schijn,
spiegeling, weerschijn,
weer schijn
waarschijnlijk?
zaterdag 15 september 2007
"Dit"
Dit bericht schrijf ik uitsluitend om dit te schrijven, niets anders...
Als ik dit zou schrijven om iets anders dan zou ik dit niet uitsluitend moeten schrijven,
maar iets ànders,... anders...
Als ik dit zou schrijven om iets anders dan zou ik dit niet uitsluitend moeten schrijven,
maar iets ànders,... anders...
Abonneren op:
Posts (Atom)
