woensdag 27 augustus 2008
dinsdag 26 augustus 2008
...
Ik,
ben op zoek
Zoek. Een gedroomd verhaal.
Een verhaal dat ik droomde, en waarvan ik toen zei: ‘dit vergeet ik niet; ik schrijf ’t morgen wel even op ’n blaadje… ‘
Een gedroomd verhaal dat zoek is…
Of…’n gedicht misschien…
ergens verloren gelegd
tussen gedachten en andere hersenspinseltjes…
verzinseltjes…
Of…droomde ik gewoon dat ik droomde……
ben op zoek
Zoek. Een gedroomd verhaal.
Een verhaal dat ik droomde, en waarvan ik toen zei: ‘dit vergeet ik niet; ik schrijf ’t morgen wel even op ’n blaadje… ‘
Een gedroomd verhaal dat zoek is…
Of…’n gedicht misschien…
ergens verloren gelegd
tussen gedachten en andere hersenspinseltjes…
verzinseltjes…
Of…droomde ik gewoon dat ik droomde……
donderdag 8 mei 2008
woensdag 7 mei 2008
donderdag 1 mei 2008
...Leren lezen...
Mijn grootouders langs moederszijde waren landbouwers. Ze bezaten een kleine boerderij in de Noorderkempen. Naast de boerderij waren twee kleine huisjes aangebouwd die door mijn grootouders werden verhuurd aan de pas-getrouwden van het gezin, voor een ‘zacht huurprijsje’.
…en zo kwam het dat mijn ouders op het eind van WO2 in zo’n huisje trokken, begonnen aan het ’stichten’ van een gezinnetje en ik prompt het team kwam versterken…
Het werk op de boerderij werd gedaan door mijn grootmoeder, een grote struise vrouw, en de nog thuiswonende kinderen. Dikwijls kwamen ook nog de al getrouwde kinderen een handje toesteken.
Zij zorgden voor de vier koeien, een vijftal varkens, het zaaien en planten van tarwe, mais, groenten en aardappelen en het oogsten, kortom; het zwaardere werk. Mijn grootvader, een klein, mager, pezig ventje deed het lichtere werk: hij zorgde voor de kippen, de konijnen en…zijn duiven.
Tussen de twee oorlogen in had hij een longziekte gekregen; er werd ‘gefluisterd’ dat het tbc was…en ernstig dus…en zéker geen comedie… (een boer die niet op z’n veld stond en zijn tijd doorbracht in een zetel naast de Leuvense stoof…)
Omdat mijn ouders ‘buitenhuis’ werkten en mijn grootvader tòch altijd thuis was werd hij gepromoveerd tot mijn kinderoppas. Van de tijd vooraleer ik naar het eerste leerjaar ging
herinner ik me nog dat we samen in de veranda zaten en vliegen vingen aan de ramen. Hij was daar een expert in; hij miste ze bijna nooit, zittend of in de vlucht… Er stond een kapotte Duitse tank op het erf samen met nog andere militaire attributen en een eind verder was er een krater van een ontplofte V1-raket. Daar vertelde hij soms wel eens over, maar ik verstond er maar weinig van…,ik voelde wél aan dat het over érge dingen ging. Als ik dan plots iets héél anders vroeg leek het me wel of hij van érgens terugkwam. Het werd dan even héél stil…Op zondag mocht ik mee naar zijn duivenkot de duiven binnenlokken met gefluit, kom-kom-geroep en rammelen met mais in een conservenblikje.
En zo kwam de tijd van het éérste leerjaar er aan… Leren lezen en schrijven was aan de orde van de dag. Schoonschrift; tussen de lijntjes leren schrijven; schuin maar niet te schuin, de h niet te hoog en de g niet te laag; zéker niet over dat rode ’schreefje’ gaan… Vooraleer ‘pap’ uit te spreken élk lettertje spellen: p-a-p, k-i-p, m-e-s, … Dus zat ik elke dag aan de lange, door mijn grootmoeder met een borsteltje afgeschuurde, blank-houten tafel en… met bijzonder grote belangstelling van mijn grootvader te oefenen in het verwerven van taal en teken.
“Nòg eens”, zei hij, “nog eens”, en “nog eens” én “aanwijzen waar ge zijt; precies aanduiden waar ge zijt! ” ”Welke letter is dat daar?” ”Welk woord? waar staat dat, waar?” “Nòg eens…”
“En nù schrijven…traag, en zeg precies wàt ge schrijft, welke letter; uitspreken ook…”
En zo ging dat maar door…
Na enige tijd kwam mijn grootvader op de proppen met een weekblad, waarin ik mijn grootmoeder al had zien zitten lezen. Hij hield het blad voor mijn neus en vroeg me om “die grote letters daar van boven” te lezen… En ik maar spellen en spellen….”z-o-n-d-ag-s-v-r-i-e-iee-n-d”; “zon-dags-vriend”.
“Niet te rap jongen! Opnieuw! Toon elke letter met je wijsvinger, élke letter en uitspreken!”
“Z-o-n……”
“Goed, goed! Wààr staat zon? en waar staat dag? en waar staat vriend? en wijs elke letter van zondag aan, élke letter!”
En zo ging dat maar door…
Na enige tijd kwam hij aangedrenteld met een of andere krant en moest ik daar eerst de titels van lezen en spellen, en dan de ondertitels, en daarna ‘n tekst bij een of andere foto… Ik herinner me nog het woord “duivensport”. Dat woord zorgde voor enige verwarring: ik beweerde dat ik ‘duiven-sport’ las en hij zei me dat ik eens goed moest kijken, goed kijken of daar geen ‘duifensport’ moest staan…”duif en sport” kon toch ook?. Dat zorgde in mijn kopje voor enige verwarring; ik begreep het niet zo goed…
En zo ging dat maar door…
Op ‘n dag kwam ik bij hem binnen en zag ik hem in “de zondagsvriend” kijken…Dat had ik hem nog nooit zien doen… Gewoonlijk was het grootmoeder die in de krant of de zondagsvriend zat te lezen en soms ook wel eens wat voorlas…
Het was vele maanden later, of misschien wel een jaar, toen de postbode een brief bezorgde met linksboven in drukletters een naam met daaronder een adres en rechtsonder als bestemmeling de naam van een van mijn nonkels.
Toen enige tijd later mijn grootmoeder binnenkwam zei hij ” er is een brief van de notaris uit Merksem voor onze R., hij is aangenomen voor ‘t werk…”
Ik herinner me nog dat ik mijn grootmoeder hoorde zeggen: “maar Fons toch, hoe kunt gij dat nu weten? Ge kunt geen letter lezen…” Hoe weet ge dat nu? Geef mij eens die brief…”
Tot haar grote verbazing moest ze haar ventje gelijk geven…
Mijn grootvader knipoogde naar me en glimlachte daarbij heel fijntjes….
We hebben het nooit aan iemand verteld, maar tòen wisten we dat we samen hadden leren lezen.
…en zo kwam het dat mijn ouders op het eind van WO2 in zo’n huisje trokken, begonnen aan het ’stichten’ van een gezinnetje en ik prompt het team kwam versterken…
Het werk op de boerderij werd gedaan door mijn grootmoeder, een grote struise vrouw, en de nog thuiswonende kinderen. Dikwijls kwamen ook nog de al getrouwde kinderen een handje toesteken.
Zij zorgden voor de vier koeien, een vijftal varkens, het zaaien en planten van tarwe, mais, groenten en aardappelen en het oogsten, kortom; het zwaardere werk. Mijn grootvader, een klein, mager, pezig ventje deed het lichtere werk: hij zorgde voor de kippen, de konijnen en…zijn duiven.
Tussen de twee oorlogen in had hij een longziekte gekregen; er werd ‘gefluisterd’ dat het tbc was…en ernstig dus…en zéker geen comedie… (een boer die niet op z’n veld stond en zijn tijd doorbracht in een zetel naast de Leuvense stoof…)
Omdat mijn ouders ‘buitenhuis’ werkten en mijn grootvader tòch altijd thuis was werd hij gepromoveerd tot mijn kinderoppas. Van de tijd vooraleer ik naar het eerste leerjaar ging
herinner ik me nog dat we samen in de veranda zaten en vliegen vingen aan de ramen. Hij was daar een expert in; hij miste ze bijna nooit, zittend of in de vlucht… Er stond een kapotte Duitse tank op het erf samen met nog andere militaire attributen en een eind verder was er een krater van een ontplofte V1-raket. Daar vertelde hij soms wel eens over, maar ik verstond er maar weinig van…,ik voelde wél aan dat het over érge dingen ging. Als ik dan plots iets héél anders vroeg leek het me wel of hij van érgens terugkwam. Het werd dan even héél stil…Op zondag mocht ik mee naar zijn duivenkot de duiven binnenlokken met gefluit, kom-kom-geroep en rammelen met mais in een conservenblikje.
En zo kwam de tijd van het éérste leerjaar er aan… Leren lezen en schrijven was aan de orde van de dag. Schoonschrift; tussen de lijntjes leren schrijven; schuin maar niet te schuin, de h niet te hoog en de g niet te laag; zéker niet over dat rode ’schreefje’ gaan… Vooraleer ‘pap’ uit te spreken élk lettertje spellen: p-a-p, k-i-p, m-e-s, … Dus zat ik elke dag aan de lange, door mijn grootmoeder met een borsteltje afgeschuurde, blank-houten tafel en… met bijzonder grote belangstelling van mijn grootvader te oefenen in het verwerven van taal en teken.
“Nòg eens”, zei hij, “nog eens”, en “nog eens” én “aanwijzen waar ge zijt; precies aanduiden waar ge zijt! ” ”Welke letter is dat daar?” ”Welk woord? waar staat dat, waar?” “Nòg eens…”
“En nù schrijven…traag, en zeg precies wàt ge schrijft, welke letter; uitspreken ook…”
En zo ging dat maar door…
Na enige tijd kwam mijn grootvader op de proppen met een weekblad, waarin ik mijn grootmoeder al had zien zitten lezen. Hij hield het blad voor mijn neus en vroeg me om “die grote letters daar van boven” te lezen… En ik maar spellen en spellen….”z-o-n-d-ag-s-v-r-i-e-iee-n-d”; “zon-dags-vriend”.
“Niet te rap jongen! Opnieuw! Toon elke letter met je wijsvinger, élke letter en uitspreken!”
“Z-o-n……”
“Goed, goed! Wààr staat zon? en waar staat dag? en waar staat vriend? en wijs elke letter van zondag aan, élke letter!”
En zo ging dat maar door…
Na enige tijd kwam hij aangedrenteld met een of andere krant en moest ik daar eerst de titels van lezen en spellen, en dan de ondertitels, en daarna ‘n tekst bij een of andere foto… Ik herinner me nog het woord “duivensport”. Dat woord zorgde voor enige verwarring: ik beweerde dat ik ‘duiven-sport’ las en hij zei me dat ik eens goed moest kijken, goed kijken of daar geen ‘duifensport’ moest staan…”duif en sport” kon toch ook?. Dat zorgde in mijn kopje voor enige verwarring; ik begreep het niet zo goed…
En zo ging dat maar door…
Op ‘n dag kwam ik bij hem binnen en zag ik hem in “de zondagsvriend” kijken…Dat had ik hem nog nooit zien doen… Gewoonlijk was het grootmoeder die in de krant of de zondagsvriend zat te lezen en soms ook wel eens wat voorlas…
Het was vele maanden later, of misschien wel een jaar, toen de postbode een brief bezorgde met linksboven in drukletters een naam met daaronder een adres en rechtsonder als bestemmeling de naam van een van mijn nonkels.
Toen enige tijd later mijn grootmoeder binnenkwam zei hij ” er is een brief van de notaris uit Merksem voor onze R., hij is aangenomen voor ‘t werk…”
Ik herinner me nog dat ik mijn grootmoeder hoorde zeggen: “maar Fons toch, hoe kunt gij dat nu weten? Ge kunt geen letter lezen…” Hoe weet ge dat nu? Geef mij eens die brief…”
Tot haar grote verbazing moest ze haar ventje gelijk geven…
Mijn grootvader knipoogde naar me en glimlachte daarbij heel fijntjes….
We hebben het nooit aan iemand verteld, maar tòen wisten we dat we samen hadden leren lezen.
donderdag 17 april 2008
Onze vriend 'the pope' in 't land van uncle sam...
't is weer schoon ende stichtelijk wat hij daar placht uit te brengen over de schandalen met de pedofiele pastoorkes en meer van dat gespuis. Excuses naar de slachtoffertjes? Nee gij! Het pedofilieschandaal is VOOR DE KERK een bron van diepe beschaamdheid en groot lijden. "HET IS NIET EENVOUDIG GEWEEST OM OP DEZE SITUATIE TE REAGEREN!"
Mededogen en aandacht voor de slachtoffers moet NU de prioriteit krijgen!
En nu komt het! De MAAR, of wat dacht je?
Pope vindt dat de actie van de katholieke kerk van een 'bredere context' moet worden voorzien. Volgens de wijze man valt de zonde van sexueel misbruik binnen de sexuele moraal van de Amerikaanse samenleving.
"Welke zin heeft het om over bescherming van het kind te spreken als op de dag van vandaag in vele gezinnen via ruim toegankelijke media naar porno en geweld kan worden gekeken?" "Iedereen heeft een rol te spelen om een solide morele opvoeding tge geven aan zowel jongeren als ouderen", aldus de katholieke herder.
-----
Moraal v/h verhaal?
Deze keer hebben we de schandalen niet eenvoudig onder de mat kunnen vegen en 't heeft ons nog véél geld gekost ook! Om dan nog niet te spreken van het groot aantal van onze 'beminde gelovigen' dat er de brui aan gaf en verontwaardigd onze bouwsels links liet liggen godverdomme!
We zijn schuldig, enfin, dat kunnen we niet ontkennen, MAAR wij niet alléén hé, of wat dacht ge! Onze brave, devote rokkendragers hebben dan wel een hoopje beloftes afgelegd, maar dat zijn ook maar mensen hé! Nee nee, de maatschappij is minstens zo schuldig! En sommige kinderen hebben zekers ook wel aanleiding gegeven; ge kent dat...
Ja ja, deze keer hebben we 't duur moeten betalen!
Godverdomme, fratres, blijf in 't vervolg met jullie ...oten van die kinderen af! En als ge 't dan toch niet kunt laten, doe het dan met volwassenen of onder mekaar, gelijk in onze kloosters en onze seminaries, en langer geleden de colleges...
Enfin, ge zijt verwittigd hé: hou 't binnenskamers!
Geen vragen nee? Dank u, en 'verlaat de kerk op tijd' hé...
(hahaha) wij, geestigen, sorry, geestelijken, mogen toch 's lachen zeker...
Vanwege uw herder, die zijn geloftes ook heeft afgelegd...., wat zei ik 'afgelegd'? opzij gelegd? in alle geval 'k heb beloftes gedaan, oké?
....
Mededogen en aandacht voor de slachtoffers moet NU de prioriteit krijgen!
En nu komt het! De MAAR, of wat dacht je?
Pope vindt dat de actie van de katholieke kerk van een 'bredere context' moet worden voorzien. Volgens de wijze man valt de zonde van sexueel misbruik binnen de sexuele moraal van de Amerikaanse samenleving.
"Welke zin heeft het om over bescherming van het kind te spreken als op de dag van vandaag in vele gezinnen via ruim toegankelijke media naar porno en geweld kan worden gekeken?" "Iedereen heeft een rol te spelen om een solide morele opvoeding tge geven aan zowel jongeren als ouderen", aldus de katholieke herder.
-----
Moraal v/h verhaal?
Deze keer hebben we de schandalen niet eenvoudig onder de mat kunnen vegen en 't heeft ons nog véél geld gekost ook! Om dan nog niet te spreken van het groot aantal van onze 'beminde gelovigen' dat er de brui aan gaf en verontwaardigd onze bouwsels links liet liggen godverdomme!
We zijn schuldig, enfin, dat kunnen we niet ontkennen, MAAR wij niet alléén hé, of wat dacht ge! Onze brave, devote rokkendragers hebben dan wel een hoopje beloftes afgelegd, maar dat zijn ook maar mensen hé! Nee nee, de maatschappij is minstens zo schuldig! En sommige kinderen hebben zekers ook wel aanleiding gegeven; ge kent dat...
Ja ja, deze keer hebben we 't duur moeten betalen!
Godverdomme, fratres, blijf in 't vervolg met jullie ...oten van die kinderen af! En als ge 't dan toch niet kunt laten, doe het dan met volwassenen of onder mekaar, gelijk in onze kloosters en onze seminaries, en langer geleden de colleges...
Enfin, ge zijt verwittigd hé: hou 't binnenskamers!
Geen vragen nee? Dank u, en 'verlaat de kerk op tijd' hé...
(hahaha) wij, geestigen, sorry, geestelijken, mogen toch 's lachen zeker...
Vanwege uw herder, die zijn geloftes ook heeft afgelegd...., wat zei ik 'afgelegd'? opzij gelegd? in alle geval 'k heb beloftes gedaan, oké?
....
dinsdag 15 april 2008
...holderdebolder...
de dronken kabouter viel van de helling;
rolde holderdebolder het grote bos in...
De sterretjes knipoogden.
-
woensdag 2 april 2008
..Zen...
Ik
en
de boot
en
de zee
.
De zee
de boot
en ik
.
De boot
in de zee
.
Ik
in de boot
in de zee
.
De boot
en de zee
.
De zee
.
Allleen nog de zee
alleen nog zee
alleen zee
.
zee...
(Gent, 1980)
Ergens,
alleen,
in de ommekant
van de waanzin;
de lichte spelonk
der werkelijkheid,
leef ik.
Tussen adem en brood
tussen schim en wortel
altijd.
vrijdag 28 maart 2008
...vauit het struikgewas...
De reiger spiedt roerloos
naar kikker, pad of muis.
De valk kijkt toe
en bidt geruisloos verder.
donderdag 20 maart 2008
vrijdag 14 maart 2008
donderdag 13 maart 2008
...zomaar....een vervolgje...
en toen de vlinder daar zo roerloos
liggen bleef,
zei het roosje:
"en ik, ik, die zòveel van je hield...";
en mompelde het leeuwenbekje
iets héél treurigs...
Het vergeet-me-nietje
vergat heel even
zichzelf.
---
zondag 9 maart 2008
...zomaar...
...en op 'n dag
viel een vlinder
uit de lucht,
zomaar
op 'n kleurig zomers
bloemenperkje,
dood.
De druppel
op 'n blaadje vlakbij,
was nog niet eens verdampt ...
---
'Goddelijk' nieuws !
Mr Pope van de katholieken en zijn gerespecteerde islamvrienden hebben besloten samen te komen om te praten over de mogelijkheid van een fusie van beide godsdiensten in de nabije toekomst; dit in navolging van de huidige trends van overnames en fusies in de bedrijfswereld.
Benieuwd wat god daarvan denkt en of hij zijn ‘fiat’ zal geven… Amen.
Benieuwd wat god daarvan denkt en of hij zijn ‘fiat’ zal geven… Amen.
maandag 25 februari 2008
disso....
les yeux -là
mon ami
qui te regardent
ce sont les miens.
les mains -là
mon amie
qui te caressent
ce sont les miens.
Je suis chez toi là
et moi...ici...
Je vie
dans des rêves.
mon ami
qui te regardent
ce sont les miens.
les mains -là
mon amie
qui te caressent
ce sont les miens.
Je suis chez toi là
et moi...ici...
Je vie
dans des rêves.
donderdag 21 februari 2008
...tja,...
En hoog in de eikenboom sprong een eekhoorn van tak naar tak.
Eén ervan zei krak, brak en plofte vlak naast de stam op de grond.
En daar beneden liep een mier voorbij, die mompelde: “en na gedonder komt er regen”.
---
Eén ervan zei krak, brak en plofte vlak naast de stam op de grond.
En daar beneden liep een mier voorbij, die mompelde: “en na gedonder komt er regen”.
---
woensdag 13 februari 2008
zaterdag 26 januari 2008
woensdag 16 januari 2008
Love, love, love...
De spin van de liefde
houdt je gevangen
in je eigen web...
op 'n dag word je
opgepeuzeld.
dinsdag 15 januari 2008
maandag 19 november 2007
...Geloven?...
Geloven is een zo verschrikkelijk ernstige zaak....,
daarom begin ik er zelfs niet eens aan.
zaterdag 6 oktober 2007
Dromen dromen
Reality, a book of dreams.
Geen woorden meer
Om van te dromen
Om mee te dromen.
Geen dromen nog
Geen woorden meer
Om van te dromen
Om mee te dromen.
Geen dromen nog
om te verwoorden...
woensdag 3 oktober 2007
...amnesia...? ... 7 okt 2006
nu ben ik
nu ben ik alweer
nu was ik alweer
toen was ik
nu ben ik
daarnet was ik wie ben ik?
nu was ik was ik ?
mijn naam…o…o ja…
eh…what’s in a name…hihi…
watch in a name…
what a name…
what? A name?
ben ik van was?
Was ik? ben ik?
Nu weet ik het
Nu wist ik het
Nu weet ik het niet meer…
ik in de war? waar? waarin de war? haar in de war... ik, nar, in de war hihi!
Nu weet ik het even weer:
Toen wist ik het
Daarnet wist ik het even
weet ik nu
Wat? Was ik kwistig?
Nu weet ik dat ik het wist;
Dat wist ik zonet niet;
Nu weer heel even wel…. Vervolgt…..(vervolgd? …ik?)------ik was alweer
Dag.
Dag bonsai, ik ben weg;
Ik vertrek
Om nooit meer weer te komen.
We vormden elkaar
weet je…
al die jaren samen…(tussen leven en dood)
wij; jij en ik,
een vlinder,
die naar zijn winterverblijven vertrekt;
voor altijd…
dag boompje, dag bonsai.
Ik vertrek
Om nooit meer weer te komen.
We vormden elkaar
weet je…
al die jaren samen…(tussen leven en dood)
wij; jij en ik,
een vlinder,
die naar zijn winterverblijven vertrekt;
voor altijd…
dag boompje, dag bonsai.
maandag 17 september 2007
...onderweg...........(theatertekst voor solist) (9.12.'93)
Hier ben ik
hier ben ik
hier ben ik.
hier?
schijn
waarschijn
maar... schijn?
waarschijnlijk niet.
als het ware...
al het wàre
tenware
ik spiegel
ik, spiegel.
Waar is hij
die ik ben?
slechts met moeite
te zien.
Zien?
Ik keek naar mezelf
en léék gewoon dezelfde.
Overal woon ik
nergens woon ik...
tenzij...
in een spiegel
waaruit ik klim
ik klim...
bespiegeling
ik blaas mezelf weg
ik
weg?
wegens waan...
nergens naar...
Hier ben ik...
Onderweg;
ervandoor en wég...
weg...
Te dood
om nog te kunnen
sterven.
hier ben ik
hier ben ik.
hier?
schijn
waarschijn
maar... schijn?
waarschijnlijk niet.
als het ware...
al het wàre
tenware
ik spiegel
ik, spiegel.
Waar is hij
die ik ben?
slechts met moeite
te zien.
Zien?
Ik keek naar mezelf
en léék gewoon dezelfde.
Overal woon ik
nergens woon ik...
tenzij...
in een spiegel
waaruit ik klim
ik klim...
bespiegeling
ik blaas mezelf weg
ik
weg?
wegens waan...
nergens naar...
Hier ben ik...
Onderweg;
ervandoor en wég...
weg...
Te dood
om nog te kunnen
sterven.
zondag 16 september 2007
Ik in de spiegel ik me....
Ben ik het,
ik,
die in de spiegel kijk,
of is het de spiegel
die mij bekijkt;
in mij kijkt,
binnenkijkt, binnengluurt...
Schijn,
spiegeling, weerschijn,
weer schijn
ik,
die in de spiegel kijk,
of is het de spiegel
die mij bekijkt;
in mij kijkt,
binnenkijkt, binnengluurt...
Schijn,
spiegeling, weerschijn,
weer schijn
waarschijnlijk?
zaterdag 15 september 2007
"Dit"
Dit bericht schrijf ik uitsluitend om dit te schrijven, niets anders...
Als ik dit zou schrijven om iets anders dan zou ik dit niet uitsluitend moeten schrijven,
maar iets ànders,... anders...
Als ik dit zou schrijven om iets anders dan zou ik dit niet uitsluitend moeten schrijven,
maar iets ànders,... anders...
vrijdag 11 mei 2007
Minitheater 4
Ik ging mijn dochtertje van school halen
en liep achteloos langs de kerk in de buurt,
toen de gedachte bij me opkwam:
"Lieve God!,
vanaf 't moment dat we
je hebben uitgevonden
begonnen de zonden..."
-
Tien minuten later.
We lopen langs hetzelfde kerkportaal,
mijn kleuter en ik...
"Papa", vraagt ze
"hebben wij Jezus geschept,
of heeft hij dat zelf gedaan?"
---
(eerste lj.)
vrijdag 20 april 2007
Minitheater 3
"Paps", zei mijn dochtertje.
"Ja kindje?"
"Ik hoorde mama vandaag door de telefoon aan iemand zeggen: 'ge weet toch, verliefd zijn...ge ziet alles door 'n roze bril hé...'
En...papa, is dat waar?"
"Ewel kindje, ik denk er ongeveer ook zo over als ons mama, ja..."
--
Twee dagen later.
Papa haalt z'n dochtertje van school.
Onderweg diept ze haar zonnebrilletje op en vraagt: "pap, is dat roze?"
Ik zei: "ja, dat gaat er wel naartoe ja...dat ziet er roze uit..."
Ze zet het brilletje op haar neus, kijkt me door de gekleurde venstertjes aan
en zegt: "dan ben ik nu een beetje op jou verliefd, hé papske?"
--
(derde kleuterklasje)
"Ja kindje?"
"Ik hoorde mama vandaag door de telefoon aan iemand zeggen: 'ge weet toch, verliefd zijn...ge ziet alles door 'n roze bril hé...'
En...papa, is dat waar?"
"Ewel kindje, ik denk er ongeveer ook zo over als ons mama, ja..."
--
Twee dagen later.
Papa haalt z'n dochtertje van school.
Onderweg diept ze haar zonnebrilletje op en vraagt: "pap, is dat roze?"
Ik zei: "ja, dat gaat er wel naartoe ja...dat ziet er roze uit..."
Ze zet het brilletje op haar neus, kijkt me door de gekleurde venstertjes aan
en zegt: "dan ben ik nu een beetje op jou verliefd, hé papske?"
--
(derde kleuterklasje)
dinsdag 13 maart 2007
Minitheater 2
De schooldag is alweer voorbij en pa en dochter lopen handje in hand naar huis...
"Papa, dat Irakees jongetje dat bij ons in de klas zit, Ahmedje, weet ge wat die zegt? Die roept soms allemaal akbarrrr, allemaal akbarrr.... Juf Tina zegt dat dat Alaah Akbarrr moet zijn, en dat dat wil zeggen dat Allaah een grote god is. Paps, hebt gij Allaah al gezien?"
"Nee kindje, die heb ik nog nooit gezien..."
"Zou hij groter zijn dan gij, papa?"
"Dat weet ik ook niet..."
"En Jezus dan...is die ook groot papa?"
"Ze zullen alletwee wel even groot zijn denk ik."
"Maar papa, gij zijt toch ook groot hé? Misschien komen we Allah wel eens tegen in onze straat.
"Dat kan toch hé papa?"
Doek.
(derde kleuterklasje)
"Papa, dat Irakees jongetje dat bij ons in de klas zit, Ahmedje, weet ge wat die zegt? Die roept soms allemaal akbarrrr, allemaal akbarrr.... Juf Tina zegt dat dat Alaah Akbarrr moet zijn, en dat dat wil zeggen dat Allaah een grote god is. Paps, hebt gij Allaah al gezien?"
"Nee kindje, die heb ik nog nooit gezien..."
"Zou hij groter zijn dan gij, papa?"
"Dat weet ik ook niet..."
"En Jezus dan...is die ook groot papa?"
"Ze zullen alletwee wel even groot zijn denk ik."
"Maar papa, gij zijt toch ook groot hé? Misschien komen we Allah wel eens tegen in onze straat.
"Dat kan toch hé papa?"
Doek.
(derde kleuterklasje)
maandag 26 februari 2007
Minitheater 1
Zoontje: "Ik wil samimi op mijn boterham, lekkere samimi!"
Papa: "Het is niet samimi, maar salàmi, hoeveel keer moet ik je dat nog
zeggen!"
Zoontje: "Samimi!!"
Papa: "Salàmi!!"
Zoontje: "En ik zeg tóch samimi!!"
Dochtertje tegen haar broer: "Ge weet toch dat papa altijd een toontje
hóger wilt..."
Mama: "Kinderen, gaat ge nu éindelijk beginnen eten!"
Doek.
(uit de tijd toen mijn kinderen nog klein waren en ik iets groter...)
Papa: "Het is niet samimi, maar salàmi, hoeveel keer moet ik je dat nog
zeggen!"
Zoontje: "Samimi!!"
Papa: "Salàmi!!"
Zoontje: "En ik zeg tóch samimi!!"
Dochtertje tegen haar broer: "Ge weet toch dat papa altijd een toontje
hóger wilt..."
Mama: "Kinderen, gaat ge nu éindelijk beginnen eten!"
Doek.
(uit de tijd toen mijn kinderen nog klein waren en ik iets groter...)
zaterdag 5 augustus 2006
'n Doel...
23-08-2006
"Doel..." Juli 2006.
Ik lag met mijn bootje al enkele dagen in de haven te wachten op gunstiger wind om verder te zeilen. Ondertussen hield ik me bezig met wat schiemanswerk, onderhoud, lezen en met het uitpluizen van een of andere handleiding van de boordinstrumenten, om de onvermoede mogelijkheden van dergelijke toestellen verder te ontdekken.Plots hoorde ik een vrouwenstem roepen: "dààr, dààr, naast die ketch, daar is nog een plaats vrij!" Ik keek op en zag een zeilboot langzaam in de richting van de vrije ligplaats naast me varen. Ik sprong op de steiger en hielp even bij het aanmeren. Schipper en vrouw bedankten me voor de hulp, trokken hun natte zeilkleding uit en verdwenen in de kajuit.Na enige tijd kwamen ze weer te voorschijn. Ze hadden alletwee een knalgele t-shirt aan, met daarop, in donkerblauwe letters, de naam van hun scheepje: "Dolfijn". Op hun blauwe petjes stond een klein, geel dolfijntje afgebeeld.Onder de kleppen van die petjes zag ik twee dezelfde zonnebrillen; met van die donkere, reflecterende glazen waarin de toeschouwer zichzelf ziet weerkaatst in plaats van de ogen van de brildrager. Over oogcontact gesproken...Ik zag het hoofd van de vrouw enigzins achterover hellen, waaruit ik afleidde dat ze wat in de hoogte keek. Ik giste dat haar ogen de vlaggetjes in mijn mast bekeken; en ja hoor, daar kwam het dan: "we zijn van dezelfde club", zei ze.Inderdaad, we droegen beide het bekende gele, driehoekige vlaggetje aan bakboord in de mast. "Wij zijn van Blankenberge", zei ze. "Ik van Nieuwpoort", antwoordde ik.Er viel even een stilte."En...waar trek jij naartoe?", vroeg de schippervan de Dolfijn. Ik kreeg de kans niet om te zeggen dat ik 'n dagje of twee in de haven wilde blijven: de stad eens bezoeken, een lekker etentje op de dijk... een wandelingetje...enfin, gewoon genieten,...niksen, sight-seeing, slenteren..."Je moet een doel hebben", zei hij, "anders kom je nergens!". "Morgenvroeg rond vijf uur vertrekken we!""Zo vroeg al?!", opperde zijn vrouw; "hebben we dan al stroom mee?""De stroom, ge weet dat ik daar geen rekening mee hou; stroom of geen stroom, we vertrekken!""Ja", zei ze , en de twee spiegeltjes voor haar ogen keken mijn richting uit, "we doen élk jaar een nieuwe haven aan, en dit jaar zal het Camaret zijn...". Er zat een subtiele zucht in de toonaarde van dat zinnetje."Weet ge dat liggen?, vroeg de schipper ietwat uitdagend. "Zijt ge daar al gewèèst?"."Nee, daar nog niet," replikeerde ik, " maar wel in Brest; we lagen aangemeerd nabij het Oceanografisch Museum van Cousteau...""O jaaa, Oceanopolis", zei z'n vrouw, "daar zou ik wel naartoe willen; ik heb gehoord dat het erg interessant en mooi is !..""Dàt kunnen we doen als we nog tijd over hebben, maar éérst Camaret, dàt is ons doel dit jaar!"Ik zag haar héél even de schouders optrekken."En...", vroeg hij, "waar trok jij weer naartoe?""Misschien een oversteekje naar England", zei ik, "Dover en dan zo afzakken naar Rye, Newhaven of Brighton of misschien weer eens Wight bezoeken, Cowes..."Toen ik de volgende ochtend mijn hoofd uit de kajuit stak was de ligplaats naast me vrij; Dolfijn was dus richting zuidwaarts vertrokken: Boulogne, Le Havre, Cherbourg en zo naar Bretagne; Camaret..."Je moet 'n doel hebben..."De zuidwester die al enkele dagen waaide was 's nachts weer toegenomen tot 6 Beaufort; dat is geen fris briesje meer, maar een sterke bries... Met zo'n weer zal onze Dolfijn het niet voor de wind hebben wist ik.Rond de middag wandelde ik langs de kade de stad in. Ik passeerde een jachthaven die zich dichter bij de stad bevindt en keek achteloos naar de bezoekersstijger. Die bleek volzet met jachten die op beter weer wachtten...Helemaal aan de buitenzijde aangemeerd lag zowaar onze Dolfijn te dobberen... langszij een Nederlands zeiljacht met een rechthoekig kleurig clubvlaggetje in de mast..."Je moét 'n..."
maandag 22 december 1997
"Indian Mourning Song" - dec.1997
Little Sister "White Feather"
you went before
your children
and me.
.
Teardrops fell
from trees in the mist;
messengers from the sun
behind the clouds.
.
Is n't all one?
.
A track in white frozen snow
and silent crows in the treetops;
you went away; a way; your way.
.
Little Sister "White Feather"
we are the greateful,
for the messages you send us
from the heavens:
how to live,
how to die.
.
When the drums of our hearts
will stop beating,
one by one, one by one
we 'll be there, we 'll be there
carried by the winds.
.
.
Because all is one
All is one
.
The echoes still live;
your voice,
from mountaintop to mountaintop
from sun to sea.
.
We are grateful
for the messages
you send us from the heavens;
how to live
how to die.
---
zondag 2 februari 1997
....voor jou....
Ik had willen doodgaan met je,
voor je,
samen.
Maar net vroeg onze dochter "papa, wat eten we vandaag?",
en onze zoon zei: "je koffie staat klaar".
Ik dacht, ik moet nog even wachten...
wat voor een gedachte!
...
voor je,
samen.
Maar net vroeg onze dochter "papa, wat eten we vandaag?",
en onze zoon zei: "je koffie staat klaar".
Ik dacht, ik moet nog even wachten...
wat voor een gedachte!
...
Abonneren op:
Posts (Atom)
